Cameraman Pieter Van Alphen: de mens achter de lens

Pieter Van Alphens naam brandt niet meteen op ieders lippen, maar in het Belgische televisielandschap is hij één van de grote begrippen. Want met en naast grote namen in de wereld van acteerwerk en regie, zorgt hij met verbluffend camerawerk voor een extra vleug magie. Pieter siert de aftiteling van grote successen als Safety First, wat Als? en De Callboys, maar ijdelheid is niet zijn zonde. Pieter liet in een lang gesprek zijn licht schijnen over heel zijn carrière, maar in dit fragment zoomt hij in op zijn ‘Five minutes of fame’.

Eigenlijk heb ik alles wat ik wil hebben. Ik werk met uitzonderlijke mensen en in dat geheel ben ik veel meer dan een anoniem radertje. De vrijheid om fictie en non-fictie te kunnen combineren is voor mij misschien wel de definitie van succesvol zijn. En wat die internationale erkenning betreft, we zijn habitués aan het worden op de Emmy’s en ik word telkens mee gevraagd om op dat grote podium te schitteren. Veel gekker moet het voor mij niet worden!

En af en toe heeft een cameraman ook zijn five minutes of fame. Eén van de eerste doelen die ik me stelde in mijn leven, was op het hoofdpodium van Werchter te staan. Omdat ik als bassist toch net een tikje tekortkwam, ruilde ik mijn gitaar in voor de camera en maakte ik die droom toch waar. En op datzelfde podium had ik een magisch moment, dat bij heel wat mensen een belletje zal doen rinkelen. Tijdens het concert van Editors op main stage was het eigenlijk behoorlijk rustig op de weide, omdat het Belgische publiek toen nog niet de affiniteit met de Britse groep had die er nu wel is. Toen Tom Smith zich aan de piano zette voor een beklijvende versie van ‘No sound but the wind’ was het dan ook relatief luw in het publiek, op wat opgestoken handen die meedeinden op het bezwerende ritme na. Maar plots viel mijn oog op een jongeman die het lied in een trance aan het meezingen was. De regisseur keek mee en gaf meteen groen licht. Wat volgde was pure magie. De camera bracht beurtelings Tom Smith en de jongeman in beeld, die allebei met gesloten ogen een pure en doorleefde versie van een prachtig nummer brachten. Het publiek volgde hun duet mee op het grote scherm en toen de jongeman aan het einde van het nummer zijn ogen opende, werd hij op een daverend applaus onthaald, dat hij met grote graagte deelde met Editors. Die avond trilde mijn gsm om de haverklap en kreeg ik talloze berichten van jonge meisjes die zich afvroegen wie het gevoelige genie was dat deze betoverende beelden had geschoten. Alweer een bewijs dat storytelling en gloryselling hand in hand gaan!”