Concrete Dreams: brengt een positieve ‘look’ naar het witte doek

Niet geheel tegen mijn verwachtingen kwam ik terecht bij een bouwbedrijf toen ik de zoekopdracht ‘concrete dreams’ intikte. Het bleek echter geen klassieke firma, maar een begeesterde bende die skateparken bouwt. Vreemd genoeg herkende ik  daar heel veel van de missie en de visie van het productiehuis met dezelfde naam.

Sophie en Ludovic van Concrete Dreams bouwen met hetzelfde enthousiasme aan constructies over mensen die de sprong willen wagen en daarbij niet bang zijn om af en toe onderuit te gaan. Een filmisch fundament is de betrouwbare basis waarop mensen die durven te springen  ook telkens kunnen landen.

 

Liefde voor elkaar, voor film én voor de mens

 

Sophie Spillemaeckers en Ludovic Schweitzer hebben een professionele en een passionele relatie. Een ongebruikelijk organogram dat het beste van twee werelden biedt: het werk heeft geen negatieve invloed op de liefde, maar die liefde is wel een permanente positieve prikkel in hun werk. Sophie studeerde antropologie en visuele antropologie. Na een carrière als researcher ruilde ze de theoretische loep voor de praktische lens: ze wil in de eerste plaats met én voor mensen bezig zijn, eerder dan over hen. Ludovic studeerde literatuur en is nog steeds een gepassioneerde lezer én schrijver.
Hun liefde voor mensen en voor film als medium vloeide organisch samen in Concrete Dreams. Met een duurzame visie steken ze hun ziel en overtuiging in filantropische films, in de hoop bij te dragen aan een mooiere maatschappij. Die begeesterde basishouding maakt van Concrete Dreams een preferentiële partner van organisaties als de Koning Boudewijnstichting.

Kleur brengen in zwart-witte beeldvorming

 

Met hun films proberen Sophie en Ludovic de bestaande beeldvorming bij te sturen.
Want daar durft het al eens mislopen. De huidige gemediatiseerde generatie wordt overspoeld door zwart-witbeelden, die te weinig ruimte laten voor nuancering en hoop.
De impact is immens. Door onafgebroken onheilsberichten verandert empathie in apathie. Hoe geladener de toestand, hoe gelatener het publiek. Ongenuanceerde opinievorming leidt tot een pijnlijke spagaat tussen fanatisme en fatalisme.

 

Expertise, engagement en echtheid

Met enorme expertise en een nog grotere dosis engagement en enthousiasme nemen Ludovic en Sophie de handschoen op om die ‘aanvaarding’ een dreun te geven en daarmee het publiek uit hun be-rustmodus te halen.
Door positieve verhalen de wereld in te sturen, proberen ze het beeld van en over die wereld langzaam maar zeker bij te sturen.

Belangrijk is dat het daarbij niet gaat over futuristische fictie of een ver-van-mijn-bedshow.
Integendeel, Concrete Dreams zoomt vaak in op lokale en laagdrempelige projecten.
Geen vergezochte of verzonnen vertolkingen van acteurs in de rol van hun leven, maar echte mensen in hun eigen leven.
Dat is de basis van een beklijvende beeldvorming: waar er mensen zijn, zijn er échte verhalen en waar er verhalen zijn, is er hoop.
Altijd en overal is er een sprankeltje dat een ander licht werpt op een situatie. En elk vonkje kan volstaan om het heilig vuur te doen oplaaien in situaties die als uitgedoofd en uitzichtloos beschouwd worden.

 

Een voorbeeld? Daarnet hadden we het over een ver-van-mijn-bedshow. Concrete Dreams schetste een bewogen beeld van een zonder-bedshow. Letterlijk: de film vertelt het verhaal van een dokter die daklozen een bed wil bieden, al was het maar om waardig te kunnen sterven. De afstandelijke anonimiteit van de doorsnee documentaire maakt hier plaats voor een doorleefd document. Achter de onverzorgde façade van een dakloze zit bijna altijd een schone mens met een verhaal. Het is hun verhaal dat vetled wordt niet het verhaal van Concrete Dreams.
En ondanks alle onheilspellende omstandigheden, geloven die mensen bijna steeds in een happy end: het is aangrijpend én inspirerend hoe mensen die met één voet in de dood staan het leven met twee armen omhelzen.

Het is die boodschap die Concrete Dreams wil overbrengen, met begeesterende beelden en een verleidelijk verhaal. Telkens weer trachten ze  positieve prikkels te verspreiden. Proberen ze mensen ervan te overtuigen dat vijf voor twaalf geenszins hetzelfde betekent als te laat. Hun concrete droom?  Met authentieke en concrete verhalen naar buiten komen, zodat mensen opnieuw vol overtuiging van een toekomst durven dromen. Informeren en stimuleren, om een duurzame dynamiek te activeren.