Dertigers Nicolas en Liesbeth over de reis van hun/het leven

Is op wereldreis trekken een vlucht uit de realiteit? Je zou dit kunnen concluderen als je oppervlakkig luistert naar de belevenissen van Liesbeth en Nicolas, twee dertigers voor wie de poort naar een succesvolle carrière wijd openstond. Ze smakten die poort allebei kordaat dicht, pakten hun koffers en gaven hun leven een heel andere wending.

“Noem ons alsjeblief geen neo-hippies. We hebben ‘in het nu’ leren leven”

Liesbeth en Nicolas reisden vorig jaar door 11 landen: de Filipijnen, Thailand, Myanmar, Taiwan, Hong Kong, Maleisië, China, Tibet, Nepal, Indië en Indonesië.  Kritisch stel ik dat dit bezwaarlijk een ‘wereldreis’ kan genoemd worden, maar Liesbeth is stellig dat de reis inhoudelijk wel degelijk beantwoordde aan dat predicaat: in 11 verschillende landen onthulden zich evenveel uiteenlopende werelden.

“Het oorspronkelijk plan was 6 maanden Azië en 6 maanden Zuid-Amerika. Maar Azië bleek meer dan boeiend genoeg op zich. Terwijl de meeste toeristen en backpackers van de ene naar de andere trekpleister hopten, waren wij buitenbeentjes omdat wij met de regelmaat van de klok echt stopten: soms bleven we drie weken of langer op eenzelfde plek.” Nicolas vult aan: “We beseften ook: hoe trager je reist, hoe goedkoper. Je kan wat afdingen op de accommodatie als je voor een langere periode blijft. Door het tempo bewust terug te schroeven, creëer je tijd en opportuniteit voor belangrijke zaken die meestal onder het oppervlak blijven. Zaken die meestal onbestemd knagen, worden nu duidelijke vragen. Zoals: je hebt maar één leven en wat doe je daar dan mee?”

Heel mooi, maar de idee dat ze daarmee het échte leven alleen maar uitstellen, blijft bij mij hangen. Zeker omdat Nicolas en Liesbeth duidelijk een ‘schoon koppel’ zijn. Vroeg of laat staan ook zij voor ‘het onvermijdelijke’: doordeweeks autokilometers maken van en naar het werk en met de kindjes van school naar de sportclub rijden, grasmaaien, boodschappen doen en auto wassen op zaterdag, ouders bezoeken op zondag en vermoeid weer aan de werkweek beginnen. Nicolas glimlacht zacht.

“Onze wereldreis is geen einddoel. We hebben allebei wel een soort ‘kriebel’, een jeukende ontevredenheid over de Belgische ‘situatie’. We hebben allebei rechten gestudeerd en waren actief als advocaat. Zes jaar geleden ben ik uit dat leven gestapt en van dan af is de zoektocht begonnen naar iets wat ik echt leuk vind. Ik heb tijdens mijn rechtenstudies een fijne tijd beleefd, maar kwam er enkele jaren later toch achter dat mijn hart daar niet ligt.”


Metro Taipei, Taiwan

 

Kunstgeschiedenis of kunst van het wereldreizen?

 

Het cliché wil dat mannen iets avontuurlijker zijn ingesteld dan vrouwen. Dus ga ik ervan uit dat Nicolas stevig heeft ingepraat op Liesbeth om alles achter te laten en te vertrekken. Het liep volgens Liesbeth toch ietwat anders. “Het idee van een wereldreis komt initieel van Nicolas, maar ook ik had eerder al een ‘knip’ gemaakt door net als Nicolas de balie te verlaten. Ik ben kunstgeschiedenis gaan studeren omdat dat mij écht boeide. Mooier nog: ik bleek dat ook echt graag én goed te doen. Net nadat ik was afgestudeerd, kreeg ik een heel mooie job aangeboden. En toen bevond ik mij op een tweesprong: ga ik ervoor en settel ik mij zoals elke prille dertiger, of smijt ik mij in een echt avontuur? Na twee weken nadenken heb ik aan Nicolas gezegd: “Ik wil op wereldreis.”

Nicolas: ”Ik had op dat moment een heel leuke job bij Duvel-Moortgat. Toen Liesbeth me over haar plannen vertelde, kreeg ik koudwatervrees. Ik was helemaal mee toen bleek dat het plan geenszins een vlucht of een gril was: We hadden het goed, maar die wereldreis vonden we allebei nog opwindender dan ons veilige leventje hier.”

En toen werden praatjes daadjes: de twee waren meer dan een jaar weg van huis. Hun terugkeer op Belgische bodem lijkt tijdelijk: ze logeren bij vrienden en familie. Hebben ze al iets gepland?  Meer nog: hebben Liesbeth en Nicolas eigenlijk een ‘masterplan’?

Nicolas: “We zijn flexibele planners. Vanaf het moment dat we de beslissing hebben genomen om te vertrekken, hebben we een grote poster gehangen in onze living met lijstjes als ‘things to do’ en ‘things to buy’.

Liesbeth: “We hebben veel opgezocht op internet en blogs gelezen van mensen die al zo’n avontuur achter de rug hebben. Maar uiteindelijk moet je toch je eigen weg en je eigen manier van reizen zoeken.”

Nicolas: “De reis op zich was amper gepland. We hebben enkel een heenvlucht geboekt en lieten daarna vooral het toeval spelen. Er bestaat zoiets als een ‘round the world ticket’ dat ons overal zou brengen, maar dat vonden we toch wel weer te beperkend, omdat alle data en vluchten dan al vastliggen. Op een zondagochtend in bed hakten we de knoop door en hebben we een vlucht naar de Filipijnse hoofdstad Manilla geboekt. We waagden de grote sprong, maar we deden dat niet helemaal blind: om het onszelf niet al te moeilijk te maken, hadden we wel ons eerste verblijf geboekt. En daarna hebben we de stad verkend op ons eigen tempo, dat haaks bleek te staan op de hectische hogesnelheidstrein die Manilla is. Het werd ons daar snel -letterlijk- te heet onder de voeten: voor ons was Manilla te druk én te drukkend. En dus zijn we snel uitgeweken naar een eiland in de ongerepte natuur.”

Jungle tuinieren in ruil voor accommodatie in Dulan, Taiwan

 

De dag is ‘van ons’: baden in een zee van tijd

 

Liesbeth: “In het begin waren wij ook echt vreselijk moe. Alle voorbereidingen om België te verlaten, waren echt wel slopend. Er waren zo veel administratieve verplichtingen en praktische vragen, dat het vanbinnen echt begon te knagen. Te veel geestelijke onrust en te weinig lichamelijke rust eisten hun tol: we begonnen figuurlijk dood aan ons nieuwe leven.

We hebben allebei gewerkt tot drie weken voor ons vertrek en dan alles in orde gebracht. Daar hadden we achteraf gezien toch wel meer tijd voor moeten nemen. Ook het afscheid kostte veel emotionele energie en nog meer tijd.”

De reis begon dus met een slopende start, maar na een tijdje vonden én volgden ze het ritme van hun hart: met de rugzak onderweg.”

Nicolas: “Je leeft meer met de zon dan hier en zoveel trager. Daarom wilden we ook reizen: om te leren wat we zouden doen met een zee van tijd. Je hebt geen werk, geen sociale verplichtingen. De hele dag is maakbaar en is ‘van ons’. Maar wat doe je dan concreet?”

Liesbeth: “We waren in België eigenlijk ook al een tijd aan het onthaasten. We propten onze agenda al voor ons vertrek niet meer vol afspraken, precies om bewuster te leven. Op reis bleek tijd al snel dé sleutel tot kwaliteit. Tijd gaf ons de mogelijkheid om onszelf en elkaar beter te leren kennen. Dat is het westerse probleem: door achter projecten aan te rennen, hol je voorbij aan jezelf. Het woord vooruitgang zegt het zelf: door te moeten vooruitgaan is er is geen tijd om stil te staan, zelfs niet bij essentiële vragen. Wie ben ik? Wat doe ik echt graag? Daar hadden we op reis wel de mogelijkheid toe, en die grepen we met beide handen. En zelfs dan hadden we nog ruimschoots de tijd om te genieten van de nieuwe cultuur, van de natuur, om boeken te lezen en te schrijven. En om de controle los te laten. We maakten ’s morgens wel enkele plannen, maar meestal draaide de dag toch weer anders uit. Er is geen betere plek om te baden in luxe dan in de zee van tijd!”

Nicolas: “Wat doen jullie dan zo de hele dag?” was de meest gestelde vraag als we vrienden of familie aan de telefoon hadden. Mediteren, lezen, op zoek naar eten, wandelingen maken, rusten, gitaar spelen, afspreken met nieuwe vrienden… ook zonder een volle agenda raken je dagen inhoudelijk ‘goed’ gevuld. ”

Ik begin het enthousiasme meer en meer te delen, maar heb nog een ‘kapitale’ vraag: wat met het financiële?  Volgt op de roes van de rust een financiële kater? Nicolas vertelt dat ze er zeer aardig in geslaagd zijn om ook budgettair evenwichtig te leven.

“We hebben 2,5 jaar kunnen sparen vooraleer we vertrokken. We hebben immers geen eigendom en geen auto. Bovendien hebben we ook meubels verkocht en enkele spullen die we echt niet meer nodig hebben. Met zo’n spaarpotje kan je in Azië als koningen leven, zeker als je zoals wij bewust budgetteert. Je hebt ginder ook amper vaste kosten. ”

Liesbeth: “En dat is bijzonder leuk. We keken naar de lokale prijzen voor eten en drinken en leefden zoveel mogelijk zoals de mensen daar. Al was dat echt niet makkelijk omdat ze ons soms zagen als twee wandelende portefeuilles. Wat begrijpelijk is gezien het verschil in rijkdom. Kunnen reizen in een ander continent is voor vele mensen daar uitgesloten want onbetaalbaar.”

Nicolas: “Veel hangt af van de manier waarop je je opstelt tegenover de plaatselijke bevolking. We probeerden ons echt niet als de klassieke toerist te gedragen. Wij logeerden bij families en in goedkope guesthouses of hostels. Als er een goed bed en stromend water was, was het oké.”

Liesbeth: “Wij durfden ook afdingen en zeggen: “Dat is niet de lokale prijs.” En ja, na 6 maanden in Indië zagen we er wel wat hippie uit en trokken we ook de kleurrijke kledij van ginder aan.”

Mijn oorspronkelijk scepsis smelt verder weg. Wat ik eerst als een vlucht beschouwde, blijkt meer en meer een ‘hoge vlucht’, waar dromen gerealiseerd worden met de voeten op de grond. Liesbeth geeft duidelijk aan dat er al over kindjes is gepraat. We willen graag kinderen, maar willen met hen een heel ander traject afleggen. We zijn op verschillende plekken reizende gezinnen tegengekomen, die bewijzen dat het anders kan. Waar ook ter wereld. Weet je, onze manier van reizen gaf ons rust en tijd om daarover na te denken. Het heeft ons ook geholpen dat we in Indië in een Ashram terechtgekomen zijn. Dat zijn hindoeïstische kloosters met een goeroe, waar wordt gemediteerd, gefilosofeerd en aan yoga gedaan. Daar is rust, ruimte en tijd.”

Nicolas: ”En daar leer je echt enorm veel bij, wat ook het leven nadien leuker en intenser kan maken. Ook als je misschien toch weer kiest voor een leven in het westen.”

 

Dolce far niente… Perhentian Islands, Maleisië

 

Roots kan je nooit uitrukken

 

Liesbeth:” Het geeft je de mogelijkheid om anders te ‘groeien’, op voorwaarde dat je voeling houdt met en voeding krijgt uit je authentieke wortels. De yogi die ons begeleidde, heeft dat meermaals benadrukt: je kan je roots nooit wegduwen of uitrukken. Dat zijn referentiepunten voor het leven. Wij kunnen geen hindoes worden in Indië. Wie zichzelf verloochent, loopt verloren.”

Nicolas: “En dat gebeurt ook wel. Er zijn er die daar compleet de draad kwijtraken, op straat gaan rondzwerven en door hun ouders opgepikt moeten worden.”

Was het dan een voordeel om met twee te reizen? Om die emoties te kanaliseren en te delen?

Liesbeth: “Ja, al weet je natuurlijk nooit hoe het zal uitdraaien als je non-stop bij elkaar bent. Bij ons liep dat gelukkig goed: we hebben niet meer ‘ambras’ gemaakt dan thuis.

Nicolas: “Ook niet minder.” (lacht)

Liesbeth: ”Maar het verminderde wel met de tijd. Het is dus goed geëvolueerd.”

Nicolas:” En we leggen het nu ook sneller bij.”

Liesbeth: ”We hebben wel een kritiek punt gehad na 5 à 6 maanden. We beseften toen: we hebben allebei ruimte nodig.  We ‘kozen’ een ietwat sarcastische setting voor die belangrijke boodschap: de schreeuw om ruimte weerklonk in Hongkong, waar de mensen bijzonder dicht op elkaar wonen.”

Nicolas: “Die schreeuw mag je letterlijk nemen: we brulden onze frustratie uit na een explosieve escalatie.  Maar ook daar leer je heel veel van. Van toen af is het ook veel beter gegaan.”

 

Klaar om uit te checken na een nachtje geslapen te hebben met ratten, Perhentian Islands, Maleisië

 

Duvels en kunst of Columbus achterna? 

 

Wat brengt de toekomst. Terug naar Duvel-Moortgat en de kunst of Columbus achterna?

Liesbeth: “We willen toch wel naar Zuid-Amerika.”

Nicolas: “We hadden bij ons vertrek wel het plan: na een jaar reizen, pikken we de draad weer op. Ik bij Duvel en Liesbeth start een carrière als kunsthistorica. Maar door te reizen, kom je zoveel verschillende mensen tegen, die op zoveel verschillende manieren leven. Zo merk je dat er meer mogelijk is dan te leven binnen het kader waarbinnen wij zijn grootgebracht. En daarom is het nog wel een vraagstuk: waar gaan die reizen ons allemaal brengen, letterlijk en figuurlijk? Het antwoord hebben we niet, wel het vertrouwen dat het allemaal goedkomt, wat er ook gebeurt.”

Liesbeth: “Het komt vaak hierop neer: durf afwijken van je vooropgestelde plannen. Durf te kiezen voor de natuurlijke ‘flow’ van het leven. Als er iets niet liep zoals we het in ons hoofd hadden, hebben we geleerd om ons snel aan te passen. Die flexibiliteit bracht ons heel vaak op nog fijnere plekken. Je weet toch echt niet wat er morgen zal gebeuren.”

Nicolas: “Als er een ding is dat we geleerd hebben, is dat we het leven veel simpeler willen houden.”

Liesbeth: “Ik denk echt wel dat wij niet –zoals veel van onze vrienden- nog in de ratrace willen stappen. Daar zouden we allebei heel ongelukkig van worden. Uiteraard willen we onze kinderen alle kansen geven en een warme thuis, maar zonder dat we daar allebei een stresserende job en veel sociale verplichtingen moeten bijnemen. “

Moet je dan niet de lotto winnen?

Liesbeth: “Ik heb het gevoel dat we die nu al gewonnen hebben.”

Nicolas: “De winnende combinatie is blij zijn met minder en creativiteit stimuleren. De lotto echt winnen, zou de doodsteek zijn. Ik vrees dat dan alle passie uit ons zou verdwijnen. Wat als we over enkele jaren met drie tieners in huis zitten? Daar moeten wij nu nog niet aan denken, omdat het probleem zich nog niet stelt. En als die er zijn, zullen de oplossingen zich even makkelijk aandienen als de problemen. Leren leven in het nu.”

 

Hagelwitte stranden en knalblauwe kleuren, Malapascua, Filipijnen

Klaar om de bergen in te rijden voor een 4-daagse wandeltocht in de buurt van Kyaukme, Myanmar

Bagan, Myanmar, een selfie bij zonsopgang

Liesbeth en jonge monniken, Tibet

Op het dak van de wereld… Himalaya gebergte, Tibet

Everest Base Camp, Tibet