Hans Similon: een Viking in het stadhuis

Hans Similon is een vat vol verhalen. Alles wat hij denkt en zegt, past perfect binnen een uniek verhaal, geschreven met een passionele pen. Hans vertelt niet gewoon een verhaal, hij is dat verhaal.Nadat hij met zijn Mobile Vikings de Belgische telecommarkt bestormde en overwon, zet hij koers naar het Hasseltse stadhuis. Helm op voor een verbale verrassingsaanval van de bekendste Vlaamse viking.

Burger op het menu

 

Ik vraag me luidop af of racecar Hans zich niet zal ergeren aan de traagheid van de politiek. Of erger, dat hij zich vastrijdt in het labyrint van regels of te pletter rijdt tegen de talloze muurtjes die in de politiek worden opgetrokken.
En vooral, is er in de politiek ruimte voor een authentiek en positief verhaal waarin hij dicht bij zichzelf blijft?
“Ik geloof er oprecht in, anders was ik er niet aan begonnen. Ik snap je reserve, maar ik deel ze niet. Ook hier heb ik een ‘verleden’. Ik was als jongere politiek actief en kwam op congressen waar Verhofstadt en Declerck toespraken hielden. Die mannen brachten geen stuntelig verpakte holle boodschap, maar imponeerden met een ijzersterk en samenhangend verhaal. Het bleek de vonk die mijn liefde voor het verhaal aanstak, een passie die nog steeds en feller dan ooit brandt. Van bij het begin had ik alleen oor en oog voor de boodschap, niet voor de boodschapper. Met de jongeren geloofden we al in de kracht van het verhaal en van een originele en gedurfde aanpak die niemand kwetste. Ik weet nog dat de stad Hasselt toen inzette op stewards om de veiligheid van feestvierders te garanderen. Die stewards waren alleen in het weekend actief en niet op donderdagavond, nochtans de uitgaansavond bij uitstek bij de studerende jongeren. In plaats van een klassieke klaagzang stuurden we een verzoek naar het stadhuis met de vraag of we een bokstent mochten plaatsen, zodat de gevechten tenminste in een gecontroleerde omgeving voor een kijklustig publiek konden plaatsvinden. We informeerden ook de pers, die de humor van de aanpak best kon smaken. Zonder polemiek haalden we onze, excusez le mot, slag thuis. De actieve functie is een tijdje verdwenen, de politieke interesse is altijd prominent van de partij gebleven. Ik begin eraan zoals ik aan elke dag begin. Ik heb het goed, maar hoe kan het nog beter? Dat verhaal kan ook echt in de politiek. Hasselt is een leuke stad om te wonen, maar hoe kan het nog beter? Zoals steeds zal de boodschap positief zijn, met een tomeloze passie voor de potentiële kiezers en heel veel respect voor alle anderen. Ik heb met mezelf de afspraak gemaakt dat ik me de volgende zeven jaar volledig ga smijten, maar ik ga me niet binden aan een postje. Ik moet niet groeien, de partij moet dat doen, met het welzijn van de kiezer in het bijzonder en elke Hasselaar in het algemeen als centraal streven. Ik geloof heel hard in ons verhaal en ik ga het zoals steeds vertellen als een positief en optimistisch wij-verhaal, niet als een negatief zij-verhaal dat focust op wat andere partijen ‘misdoen’. Mijn keuze voor de VLD lijkt strategisch niet de beste. Ik had kunnen meesurfen op het N-VA-succes of kunnen opteren voor de sp.a of de CD&V, de partijen die de naoorlogse burgemeesters leverden. Maar ook hier heeft de partij eerder mij gekozen in plaats van omgekeerd. Ik ben nu eenmaal liberaal en ik kan echt niet afwijken van mijn lijn om een verhaal te vertellen dat niet het mijne is. Opnieuw, authenticiteit en credibiliteit.
Ik verbind me voor de volgende zeven jaar ook aan de stad Hasselt. Geen zeldzaam haar op mijn hoofd dat eraan denkt om tijdens een lopende ambtstermijn een eventueel electoraal succes Vlaams of federaal te verzilveren. Ik neem daar een trucje uit mijn bedrijfsverleden over. Om geloofwaardig te zijn is het essentieel om neen te durven zeggen. Door neen te zeggen tegen bijvoorbeeld de provincie zeg ik ja tegen Hasselt, mijn privileged partner. Eerlijke en heldere communicatie met het publiek blijft primordiaal, of dat nu ‘Vikings’ of burgers zijn. Afspraken zijn er om nageleefd te worden. Ik zeg nu zonder reserve zeven jaar ja tegen Hasselt en daarna kruist er wel iets nieuws mijn pad.
Laat dat één van mijn sterktes zijn. Ik kan me keihard vastbijten in iets, maar ik kan ook zonder knoop in de maag afscheid nemen. Ik mag dan dynamisch en rusteloos overkomen, inwendig ben ik wel een geruste ziel. Wat er ook gebeurt, het is oké. Ik durf vol vertrouwen stappen te zetten. Ik geloof in levenslang leren, waarbij alles wat je doet een puzzelstukje is dat ooit op zijn plaats valt. Elke nieuwe stap is een sleutel die op korte of lange termijn een deur opent. Ik zie ook mijn leven als een verhaal dat moet kloppen en dat ik permanent in eer en geweten blijf finetunen. Dat morele is voor mij best een belangrijke. Ik kan elke klant die ik ooit heb geholpen en elke baas voor wie ik ooit heb gewerkt, recht in de ogen kijken. Als ik van job verander is dat altijd omdat ik klaar ben met een bepaald hoofdstuk in mijn verhaal en klaar voor een ander. En in alles wat ik doe zal ik mijn authenticiteit combineren met een enorme loyauteit ten opzichte van mijn werkgever. Die zaken hebben een doorslaggevende invloed op mijn jobkeuze, niet koning cash. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van luxe, maar ik ben er niet aan gehecht. Als ik morgen geen auto meer heb, dan rij ik wel met de fiets. Ik ben gehecht aan mijn vrouw en mijn kind, that’s it. En ik geloof ook echt dat optimisme loont. Ik zou willen eindigen met ‘the future’s bright’, maar op één of andere manier komt die zin me te bekend voor.”