Een diva in de Piva: het verhaal van een operazangeres die de potjes deed overkoken

Ruim honderd jaar geleden schitterde Helen Porter Mitchells ster als één van de helderste aan het  operafirmament. Onder het pseudoniem Dame Melba nestelde de Australische nachtegaal zich in de oren van een groot en trouw publiek én in het hart van Auguste Escoffier, hét culinaire genie dat met vermaarde gerechten furore maakte.
Voor zijn muzikale muze creëerde de chef-kok de befaamde Peche Melba en de Melbatoast.
Honderd jaar nadat de diva uit Melbourne de Engelse titel van ‘Dame’ verwierf, brengt wijnhuis De Bortoli een hommage in zes bedrijven aan Dame Melba.

Het verhaal van het Australische wijnhuis De Bortoli leest als een meeslepende roman: in 1925 liet Vittorio De Bortoli godenland Italië achter zich om in het afgelegen Australië zijn geluk te zoeken.
En wie zoekt, die vindt: in 1928 maakte zijn elegante eega de oversteek en in dat jaar werd ook het wijnhuis opgericht. Momenteel staan de vier kleinkinderen aan het hoofd van dit fors uit de kluiten gewassen familiebedrijf. De Bortoli groeide uit tot een begrip, met diverse drinkbare ‘delicatessen’ in alle regio’s en prijsklassen. Het gevarieerde gamma biedt plaats aan gevestigde waarden én aan elegante experimenten: met The Noble One heeft De Bortoli één van dé Australische icoonwijnen, maar in plaats van op zijn lauweren te rusten zet het huis in op kleinschalige kwaliteitswijnen zoals Vinoque, een lijn die een hommage brengt aan Europese evergreens als gamay en nebbiolo die Down Under anoniem of zelfs afwezig zijn. Recent en ravissant is de La Bohèmelijn, een meesterwerk in 6 bedrijven ter ere van de Australische operadiva Helen Porter Mitchell, die Yarra Valley in het algemeen en Melbourne in het bijzonder ruim 100 jaar geleden op de wereldkaart zette.

Helen werd geboren in Melbourne en al snel geraakte ze in de ban van klassieke muziek. Eerst studeerde ze voor pianiste, maar toen ze 22 was, besliste ze vol in te zetten op haar stem.
Ze smeet zich volledig in een doorgedreven zangopleiding, die haar onder meer in Parijs bracht.
Ondanks die Parijse passage, zat er volgens onze zuiderburen geen muziek in Helen.
Er was echter meer nodig om haar een toontje lager te laten zingen en Helens volharding werd beloond: haar luisterrijke carrière werd gelanceerd in ons eigenste Brussel, waar ze in de Muntschouwburg schitterde als Gilda in Verdi’s Rigoletto. Helen had zich voor de gelegenheid Melba gedoopt, als eerbetoon aan haar moederstad Melbourne. Haar onweerstaanbare optreden op Belgische bodem was een schot in de roos en was het startschot van een indrukwekkende  internationale zangcarrière.

De meeste furore en faam genoot ze als de absolute ster van the Royal Opera House, de magische muziektempel in Covent Garden in hartje Londen. Tijdens haar verblijf in Londen was Melba een langdurige logée in het schitterende Savoyhotel, waar niemand minder dan Georges Auguste Escoffier, de grondlegger van de Franse  gereputeerde gastromie in de potten roerde.
Zoals het een ware diva betaamt, had Melba de nodige kapsones: zo maakte ze het Escoffier behoorlijk moeilijk. Misschien maakte Melba’s gedrag wel deel uit van het grote verleidingsspel: Escoffier had namelijk een boontje voor de Australische nachtegaal. Boontje of niet, op een bepaald moment wilde Melba geflambeerde perzik op een galasouper en niet het ijs dat de grote chef wilde serveren.  Gelukkig werd ijs niet de basis van een koude oorlog tussen de twee sterren, maar werd datzelfde ijs gebroken met een heerlijk compromis: Escoffier bedacht een delicieus dessert dat bestond uit roomijs met gepocheerde perziken, bedekt met een net van gesponnen suiker.
De zangeres met internationale faam leverde meteen ook de naam: de verrukkelijke vondst werd Pêche Melba gedoopt.
Ook de Melbatoast is een eerbetoon aan Melbournes muzikale ster. En ook hier komt Escoffier in het verhaal: omwille van een vermageringskuur weigerde Melba te eten van Escoffiers exquise paté omdat die op brood werd geserveerd. Escoffier liet zijn gastronomische genie los op deze uitdaging en bedacht flinterdunne, knapperige toastjes, waardoor de diëtende diva zich zonder schuldgevoel op de ‘vetarme’ verleiding kon storten.

In 1918 kreeg Melba de officiële Engelse titel Dame, en vanaf dan ging ze als Dame Melba door het leven.
Exact honderd jaar na die lauwering eert De Bortoli de grote dame die enorm veel voor Australië heeft betekend met een reeks verfijnde wijnen uit Yarra Valley, de geboortestreek van Dame Melba.
Ook na haar dood zorgt een stem die blijft klinken voor een reden om te klinken!